Debaty sejmoweXI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zapobiegania wściekliźnie zwierząt domowych

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Wiktora Osika (SPS-0202-5828/01) w sprawie zapobiegania wściekliźnie zwierząt domowych, złożoną na skutek poruszenia opinii publicznej uśmierceniem 61 psów i 8 kotów z urzędu, uprzejmie podaję, że powiatowy lekarz weterynarii powiatu obornickiego w trakcie opracowywania ogniska wścieklizny we wsi Sierniki zastosował środki nieproporcjonalne do zaistniałego zagrożenia wścieklizną stwierdzoną u jenota. Mógł określone zwierzęta poddać obserwacji, jednakże wybrał ich uśmiercenie, za co poniósł konsekwencje służbowe.    Na pierwsze pytanie pana posła: ˝Jakie są zamierzenia rządu w zakresie zwalczania choroby wścieklizny u zwierząt?˝ odpowiadam, że współcześnie choroba ta dotyka głównie zwierzęta dzikie. W latach 1976-2000 przypadki wścieklizny psów stanowiły 4,42%, kotów - 7,12%, natomiast lisów - 66,92% i jenotów - 5,94% ogólnej liczby zachorowań zwierząt na tę chorobę. W 2000 r. wściekliznę stwierdzono u 1583 lisów, 209 jenotów, 115 kotów i 64 psów. Poza bezpośrednim zwalczaniem choroby w jej ogniskach zarządza się szczepienia z konieczności. Profilaktyczne, obowiązkowe szczepienia psów prowadzone są od 1948 r. Profilaktyczne szczepienia lisów rozpoczęto w 1993 r. w zachodnich województwach kraju. Ich skuteczność jest duża, a zasięg corocznie rozszerzane na kolejne województwa. Ponadto w myśl art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej (DzU z 1999 r. nr 66, poz. 752) minister rolnictwa i rozwoju wsi może wprowadzić obowiązek ochronnego szczepienia kotów przeciw wściekliźnie, co może być podjęte w razie wyraźnego wzrostu zachorowań wśród tych zwierząt.    W odniesieniu do pytania drugiego: ˝Czy szczepienie zwierząt gospodarskich nie powinno być wspomagane środkami finansowymi z budżetu?˝ komunikuję, że zwierzęta gospodarskie (bydło, konie, owce, kozy, świnie) w ogólnych liczbach stwierdzonych zachorowań zwierząt na wściekliznę stanowią 7,01%. W 2000 r. chorobę stwierdzono u 167 sztuk bydła, 4 koni, kozy i owcy. Problem w głównej mierze dotyczy woj. warmińsko-mazurskiego, pomorskiego i podlaskiego. Nigdy nie wspomagano z budżetu profilaktycznych szczepień zwierząt gospodarskich przeciw wściekliźnie i nadal nie ma takich wskazań i możliwości z uwagi na wielkość stad i koszty z tym związane. Jednakże w razie stwierdzenia wścieklizny w stadzie zarządzone wówczas szczepienia z konieczności i obserwacje zwierząt związane z jej zwalczaniem w całości pokrywane są przez budżet.    W odpowiedzi na trzecie pytanie: ˝Czy nie wskazane byłoby, aby obserwacja zwierząt nieszczepionych odbywała się na koszt właściciela, a zaszczepionych na koszt państwa?˝ podaję, że do 1998 r. wszystkie obserwacje zwierząt w kierunku wścieklizny, w tym obserwacje zwierząt, które pokąsały człowieka, były opłacane z budżetu państwa. Z tytułu szczepień psów nie ma żadnych wpływów do budżetu państwa i w realiach skromnych środków preliminowanych corocznie na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt przerzucenie kosztów obserwacji w kierunku wścieklizny na właścicieli zwierząt, które pokąsały, było zasadne i będzie utrzymane.    Z poważaniem    Sekretarz stanu    Robert Gmyrek    Warszawa, dnia 19 marca 2001 r.